រុក្ខជាតិ​វល្លិ​រមៀត


រុក្ខជាតិ​វល្លិ​រមៀត

អត្ថបទ​ក្រុម​ស្រាវជ្រាវ​ប្រពៃណី

ទំនៀម​ទម្លាប់​ខ្មែរ នៃ​វិទ្យាស្ថាន​ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ

សេចក្ដី​ផ្ដើម

ប្រទេស ​កម្ពុជា ជា​ប្រទេស​មួយ​ឋិត​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ត្រូពិច ដែល​មាន​អាកាសធាតុ​ក្ដៅ​ហើយ​សើម ជា​លក្ខណៈ​មួយ បង្ក​ការ​ងាយស្រួល ដល់​ការ​រស់​នៅ​របស់​ពួក​សត្វ​ទាំងឡាយ និង​ការ​រីក​លូតលាស់​របស់​រុក្ខជាតិ​គ្រប់​បែប​យ៉ាង ។ អំណោយ​ផល​នៃ​អាកាសធាតុ​ទាំង​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​រុក្ខជាតិ​វល្លិ​រមៀត អាច​ដុះ​លូតលាស់​បាន​ល្អ ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ទី​កន្លែង បណ្ដា​ខេត្ត​នានា​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា ។

រុក្ខជាតិ ​គ្រប់​ប្រភេទ នាប​ដុះ​ពាស​ពេញ នៅ​តាម​តំបន់​នានា​ដូចជា ខ្ពង់រាប វាល​ទំនាប និង​តំបន់​ភ្នំ​ជាដើម ។ ប្រជាជន​ខ្មែរ​បាន​ទាញ​យក​ផល​ប្រយោជន៍​យ៉ាង​ច្រើន ពី​រុក្ខជាតិ​ទាំង​នោះ មក​បំពេញ​តាម​តម្រូវ​ការ​របស់​ខ្លួន ។ រុក្ខជាតិ​នីមួយ ៗ មាន​សារៈ​ប្រយោជន៍​ផ្សេង​គ្នា ទៅ​តាម​ប្រភេទ​របស់​រុក្ខជាតិ ។ យ៉ាង​ណា​មិញ នៅ​សម័យ​មុន រុក្ខជាតិ​វល្លិ​រមៀត ត្រូវ​បាន​ប្រជាជន​ខ្មែរ​យើង យក​មក​ផ្សែ​ផ្សំ​ធ្វើ​ជា​ឱសថ សម្រាប់​ព្យាបាល​រោគ ហើយ​រហូត​មក​ដល់​សម័យ​នេះ ការ​យក​រុក្ខជាតិ​វល្លិ​រមៀត​ទៅ​ផ្សំ​ជា​ថ្នាំ ក៏​នៅ​តែ​ឃើញ​មាន​បន្ត​ខ្លះ ៗ ដែរ គឺ​ដោយ​សារ​ប្រជាជន​ខ្មែរ​យើង នៅ​តែ​មាន​ជំនឿ​លើ​ថ្នាំ​បុរាណ​នៅ​ឡើយ ដោយ​សារ​តែ​មិន​ចាំបាច់ ត្រូវ​ចំណាយ​លុយ​កាក់​ច្រើន ដើម្បី​យក​ទៅ​ទិញ​ឱសថ​សម័យ ជា​ពិសេស​កត្តា​ទាំង​នេះ​ហើយ ជា​ទម្លាប់​ព្រម​ទាំង​ជា​ជំនឿ ដែល​បាន​បន្សល់​ទុក​តាំង​ពី​ដូនតា​មក ដូច្នោះ​ហើយ​ទង្វើ​ទាំង​នេះ បាន​ផ្ទេរ​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ​ទៀត រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ។ ការ​កាប់​វល្លិ​រមៀត យក​មក​ផ្សំ​ធ្វើ​ជា​ឱសថ​បុរាណ​គ្មាន​ផល​ប៉ះពាល់​ខ្លាំងក្លា​ដូចជា ការ​កាប់​យក​ទៅ​លក់​ឲ្យ​ម្ចាស់​សិប្បកម្ម​ផលិត​ម្សៅ​វល្លិ​រមៀត​ឡើយ ព្រោះ​កាប់​សម្រាប់​តែ​យក​មក​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​បន្តិច​បន្តួច​ ប៉ុណ្ណោះ ។ តែ​ទៅ​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក៏​ដោយ ក៏​រុក្ខជាតិ​វល្លិ​រមៀត នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​គេ​កាប់​យក​ទៅ លក់​ឲ្យ​ម្ចាស់​សិប្បកម្ម​ផលិត​វល្លិ​រមៀត យក​ទៅ​កែ​ច្នៃ​តាម​បែប​វិទ្យាសាស្ត្រ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា វត្ថុ​ធាតុ​ដើម​ដដែល ។ បច្ចុប្បន្ន​រុក្ខជាតិ​វល្លិ​រមៀត ជា​តម្រូវ​ការ​របស់​ឈ្នួញ​ក្នុង​ស្រុក និង​ក្រៅ​ស្រុក ដោយ​ពួក​គេ បាន​ប្រមូល​ទិញ​ពី​ប្រជាជន ក្នុង​បរិមាណ​យ៉ាង​ច្រើន សម្រាប់​ផលិត​ចេញ​ជា​ម្សៅ​វល្លិ​រមៀត ទុក​សម្រាប់​លក់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ខ្លះ និង​មួយ​ចំនួន​ធំ​ទៀត សម្រាប់​ដឹកនាំ​យក​ទៅ​លក់​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស ។ ក្នុង​រវាង​ឆ្នាំ ១៩៩៤ – ២០០០ 1 ទាំង​ការ​កាប់ និង​ការ​ផលិត​ចេញ​ជា​ម្សៅ មាន​សកម្មភាព​ខ្លាំងក្លា​ណាស់ តែ​ត្រូវ​រាជរដ្ឋាភិបាល​ហាម​ឃាត់​មិន​ឲ្យ​កាប់ និង​ផលិត​ឡើយ ព្រោះ​វា​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​ខ្លាំង​ណាស់ ដល់​ប្រជាជន សង្គម​រស់​នៅ ជា​ពិសេស​បរិដ្ឋាន​ធម្មជាតិ​ទាំង​មូល ។

ចុចដើម្បីអានអត្ថបទបន្ដទៀត…

Advertisements
បានផ្សាយ​ក្នុង ឯកសារស្រាវជ្រាវ | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , | បញ្ចេញមតិ

ប្រវត្តិ​ភ្លេង​មហោរី​ និង ​មហោរី​ពិណពាទ្យ


ប្រវត្តិ​ភ្លេង​មហោរី​ និង ​មហោរី​ពិណពាទ្យ

ឧកញ៉ា​ទេព​ពិទូរ ក្រសេម គន្ថ​បណ្ឌិត រៀបរៀង

មហោរី​វង់​តូច

បែប​ជាប់​ដើម

ភ្លេង ១ វង់​ដែល​ហៅ​ថា មហោរីជា​ភ្លេង​ខ្មែរ ១ យ៉ាង​ដែល​មាន​មក​អំពី​បុរាណ​កាល ដោយ​ខ្មែរ​បាន​ផ្ដើម​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​គំនិត​ខ្លួន​ឯង​ជា​ដំបូង ក្នុង​វេលា​ដែល​ខ្មែរ​ចុះ​មក​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​នេះ​ហើយ មិន​មែន​ជា​របស់​បាន​បែប​មក​ពី​ប្រទេស​ឥណ្ឌៀ​ទាំង​ស្រុង ឬ​បាន​បែប​មក​អំពី​ប្រទេស​ឯ​ណា​និមួយ​ក៏​ទេ គឺ​កើត​ឡើង ដោយ​ខ្មែរ​ប្រឌិត​ផ្សំ​ឡើង ខ​នេះ​សូម្បី​សម្ដេច​ក្រុម​ព្រះ​យ៉ាដាំរុង​រាជានុភាព អ្នក​តែង​ប្រវត្តិ​ភ្លេង​ផ្សេង ៗ របស់​សៀម​ក៏​ថា ភ្លេង​មហោរី​ជា​របស់​ខ្មែរ ហើយ​សៀម​ផ្ទេ​យក​បែប​អំពី​ខ្មែរ​ទៅ​លេង ១ ជាន់​ទៀត ។ ខ​នេះ​បើ​នឹង​ស្រាវជ្រាវ​រក​ទៅ​គង់​ឃើញ​ពិត​ដូច្នេះ ព្រោះ​នានា​ប្រទេស​ទាំងអស់​វៀរ​លែង​តែ​ប្រទេស​សៀម ១ ចេញ រមែង​មិន​មាន​ភ្លេង​បែប​នេះ​ឡើយ ។

ក៏​ភ្លេង​មហោរី​នេះ​ក្នុង​ជាន់​ដើម​ខ្មែរ​លេង​ក្នុង ១ វង់ មាន​គ្នា​ប្រមាណ ៤៥ នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គឺៈ

អ្នក​ច្រៀង​នាំ​បទ​នឹង​គោះ​ឆឹង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង

អ្នក​កូត​ទ្រ​ខ្សែ ៣ (គឺ​ទ្រ​ខ្មែរ)

អ្នក​ត្រេះ​ចាប៉ី

អ្នក​ផ្លុំ​ខ្លុយ

អ្នក​ដំ​ស្គរ​ធោន

ក្នុង​សម័យ​ជាន់​ដើម អ្នក​លេង​ភ្លេង​មហោរី​នឹង​ភ្លេង​មហោរី​មាន​តែ​ប៉ុណ្ណេះ អ្នក​ស្រុក​នាំ​គ្នា​លេង​អស់​កាល​ជា​អង្វែង ។

សម័យ​ក្រោយ ៗ មក មាន​អ្នក​គិត​បន្ថែម​គ្រឿង​មហោរី​ឡើង​ទៀត ដោយ​លំដាប់​មក​លុះ​មក​ដល់​សម័យ​នេះ ភ្លេង​មហោរី​ទើប​មាន​គ្រឿង​ច្រើន ហើយ​ជា ២ យ៉ាង ហៅ​ថា មហោរី​គ្រឿង​ពិណពាទ្យ ១ យ៉ាង មហោរី​គ្រឿង​ខ្សែ ១ យ៉ាង ដូច​មាន​អធិប្បាយ​តទៅ​នេះ

ចុចដើម្បីអានអត្ថបទបន្ដទៀត…

បានផ្សាយ​ក្នុង វប្បធម៌ និង ប្រពៃណី | បញ្ចេញមតិ

ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម៖ ខេត្តពលលាវ


ខេត្តពលលាវ

ដោយ ព្រះតេជព្រះគុណ ថាច់ ប្រីជា គឿន

សារព័ត៌មានព្រៃនគរ

ពល​លាវ ជា​ខេត្ត​មួយ​នៃ​ដែនដី​កម្ពុជា​ក្រោម ឋិត​នៅ​តំបន់ ដែនដី​សណ្ត​ទន្លេមេគង្គ  ។ ខេត្ត​ពល​លាវ សម្បូរ ដោយ ភោគផល​កសិកម្ម មាន​ចំការ ដំណាំ​ស្រែ​ស្រូវ ស្រែអំបិល ជលផល​ទឹកសាប​ទឹក ប្រៃ និង​រចនាសម្ព័ន្ធ ធារាសាស្ត្រ ធម្មជាតិ​ខ្វាត់ខ្វែង ។

ទិដ្ឋភាពខេត្តពលលាវ ។

ពល​លាវ ស្ថិតនៅ​បែក​ខាងលិច​នៃ​ដែនដី​កម្ពុជា​ក្រោម មជ្ឈមណ្ឌល​នៃ​ខេត្ត​នេះ​គឺ ទី​រួម​ខេត្ត​ពល​លាវ (​យួនៈ​thị xã Bạc Liêu) ។ ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​ពល​លាវ​ទៅ​ទីក្រុង​ព្រៃនគរ (Sài Gòn Ho Chi Minh ) មាន​ចម្ងាយ ២៨០ គ​.​ម​. តាមផ្លូវ​ជាតិ លេខ ១ A ។​

ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ៖

ពល​លាវ មាន​ព្រំប្រទល់​ខាងជើង​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ព្រែក​ឬ​ស្សី  (Cần Thơ) ទិសឦសាន​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ឃាំ្ល​ង (Sóc Trăng) ពាយ័ព្យ​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ក្រមួនស ( Kiên Giang ) នីរ​តី​ជាប់ នឹង​ខេត្ត​ទឹកខ្មៅ ( Cà Mau ) ខាងកើត​និង​ទិស    អាគ្នេយ៍​ជាប់ នឹង​ឈូង​សមុទ្រ​ចិន ដែលមាន​ឆ្នេរ​ប្រវែង ៥៦ គ​.​ម​. ។​

ផ្ទៃដី៖

ខេត្ត​ពល​លាវ មាន​ផ្ទៃដី​ទំហំ ២៥២០,៦ គម​២ ។​

ចុចដើម្បីអានអត្ថបទបន្ដទៀត…

បានផ្សាយ​ក្នុង ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , , , , , , | បញ្ចេញមតិ

ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម៖ ខេត្តរោងដំរី


ខេត្តរោងដំរី

ដោយ ព្រះតេជព្រះគុណ ថាច់ ប្រីជា គឿន

សារព័ត៌មានព្រៃនគរ

រោងដំរី(​យួនៈ​Tây Ninh) ជា​ខេ​ត្ក ខ្មែរ​មួយ នៅ​ដែនដី កម្ពុជា​ក្រោម ឋិត​នៅក្នុង​តំបន់​ដូន​ណៃ ឬ ភាគ​ខាងកើត ដែនដី​សណ្ត​ទន្លេមេគង្គ ។

ទិដ្ឋភាពខេត្តរោងដំរី ។ទិដ្ឋភាពខេត្តរោងដំរី 

ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ​៖

ទិស​ខាខ​លិច និង​ខាងជើង​ជាប់ ព្រំប្រទល់ នឹង​ប្រទេស​កម្ពុជា  ។ ខាងកើត​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ទួល តា​មោក [​ប​ច្ចុ​ប្ប​ន្នៈ ខេត្ត បិ​ន​យឿ​ង (Bình Dương និង​ខេត្ត​បិ​ន​ភឿ​ក (Bình Phước) ។ ខាងកើត​មាន ព្រំប្រទល់​ជាប់ នឹង​ទីក្រុង​ព្រៃនគរ និង​ខេត្ត​កំពង់​គោ (Long An) ។​

ផ្ទៃដី​៖

បច្ចុប្បន្ន ខេត្ត​រោងដំរី​មាន​ផ្ទៃដី ៤.០២៩,Km2 ។​

ចុចដើម្បីអានអត្ថបទបន្ដទៀត…

បានផ្សាយ​ក្នុង ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , , , , , , | បញ្ចេញមតិ

ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម៖ ខេត្តលង់ហោរ


ខេត្តលង់ហោរ

ដោយ ព្រះតេជព្រះគុណ ថាច់ ប្រីជា គឿន

សារព័ត៌មានព្រៃនគរ

លង់​ហោរ(​ភាសាឡាតាំង​៖ Longhor, ភាសា​យួន​៖ Vĩnh Long) ជា​ខេត្ត​មួយ នៅ​ដែនដី​កម្ពុជា​ក្រោម ។ មជ្ឈមណ្ឌល ទីប្រជុំជន​គឺ ទី​រួម​ខេត្ត​លង់​ហោរ​មាន​ប្រជាជន​ទាំងអស់ ១.០៣២.៤០០ នាក់ និង​ផ្ទៃ​សរុប​១.៤៧៥ គីឡូ​ម៉​ត្រ​ក្រឡា ។

ទិដ្ឋភាពខេត្តលង់ហោរ ។

ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ​៖

ខេត្ត​លង់​ហោរ​ឋិត នៅ​ចំ​កណ្តាល​ដៃ​ទាំងពីរ​នៃ​ទន្លេមេគង្គ គឺ​ទន្លេបាសាក់ និង​ទន្លេ​លឿង ខាងកើត ជាប់​នឹង​ខេត្ត​កំពង់ ឫស្សី ទិសអាគ្នេយ៍​ជាប់ នឹង​ខេត្ត​ព្រះ​ត្រពាំង ទិស​ខាងលិច ជាប់​នឹង​ទីក្រុង​ព្រែក​ឫស្សី ទិសពាយ័ព្យ​ជាប់ នឹង​ខេត្ត ប្រា សាទ​ប​ណ្ឌ​ប (Đồng Tháp) ទិស​ខាងជើង​ជាប់ នឹង​ខេត្ត តៀង​យ៉ាង (Tiền Giang) (​ខេត្ត​ថ្មី​ដែល​យួន ទើប បង្កើត​)​។​

ផ្ទៃដី​៖

ខេត្ត​លង់​ហោរ​មាន​ផ្ទៃដី​សរុប ១.៤៧៥ គីឡូ ម៉ែត្រក្រឡា ក្នុងនោះ​ផ្ទៃដី​សម្រាប់​៖

បានផ្សាយ​ក្នុង ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , , , , , , | បញ្ចេញមតិ

ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម៖ ខេត្តក្រមួនស


ខេត្តក្រមួនស

ដោយ ព្រះតេជព្រះគុណ ថាច់ ប្រីជា គឿន

សារព័ត៌មានព្រៃនគរ

ក្រមួនស គឺជា​ខេត្ត​មួយ នៅ​ដែនដី​កម្ពុជា​ក្រោម ត្រូវបាន រដ្ឋាភិបាល​យួន​ប្តូរ ឈ្មោះ​ទៅជា​ភាសា​យួន​ថា ខេត្ត កៀង យ៉ាង ( Kiên Giang  ) ។ មជ្ឈមណ្ឌល​របស់​ខេត្ត​គឺ​ទីក្រុង ក្រមួនស (Thanh Pho Rach Gia) ឆ្ងាយ​ពី​ទីក្រុង​ព្រៃនគរ ប្រមាណ ២៥០ គីឡូម៉ែត្រ​ឆ្ពោះទៅ​ទិស​ខាងជើង​។ ទិស​ឦ​សាន នៃ​ខេត្ត​ក្រមួនស ជាប់​នឹង​ខេត្ត​មាត់ជ្រូក​, ទិស​ខា កើត ជាប់ នឹង​ទីក្រុង​ព្រែក​ឫស្សី​, ទិសអាគ្នេយ៍​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ពលាវ​, ទិស​ខាងត្បូង​ជាប់​នឹង​ខេត្ត​ទឹកខ្មៅ​, ទិស​ខាងជើង​ជាប់​ព្រំដែន ប្រទេស​កម្ពុជា ដែលមាន​បន្ទាត់​ព្រំដែន​ប្រវែង ៥៤​គីឡូម៉ែត្រ ទិស​ខាងលិច​ជាប់​នឹង​ឈូង​សមុទ្រ​ថៃ ដែលមាន​បន្ទាត់ ព្រំដែន ប្រវែង ២០០ គីឡូម៉ែត្រ ។ ខេត្ត​ក្រមួន​សមាន​កោះ​តូចធំ​ជាង ១០០ នៅក្នុង​សមុទ្រ ។ ខេត្ត​ក្រមួន​សមាន​ផ្ទៃដី ៦.២៩៩ គីឡូម៉ែត្រ ក្រឡា ។

ទិដ្ឋភាពខេត្តក្រមួនស ។ទិដ្ឋភាពខេត្តក្រមួនស 

អំពី​ពាក្យ ក្រមួនស​៖

ពាក្យ​ថា ក្រមួនស មកពី ក្រមួន និង ស​

ចុចដើម្បីអានអត្ថបទបន្ដទៀត…

បានផ្សាយ​ក្នុង ភូមិសាស្ដ្រកម្ពុជាក្រោម | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , , , , , | 2 មតិ